سوره
البلد
-
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ لَا أُقْسِمُ بِهَٰذَا الْبَلَدِ 1
نه، سوگند به این بلد (مکّه معظّم و مسجد کعبه محترم).
-
وَأَنْتَ حِلٌّ بِهَٰذَا الْبَلَدِ 2
و حال آنکه تو (ای رسول گرامی) در این بلد منزل داری.
-
وَوَالِدٍ وَمَا وَلَدَ 3
و قسم به پدر (بزرگوار انسان، آدم صفی) و فرزندان (خدا پرست) او.
-
لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ فِي كَبَدٍ 4
که ما انسان را به حقیقت در رنج و مشقّت آفریدیم (و به بلا و محنتش آزمودیم).
-
أَيَحْسَبُ أَنْ لَنْ يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌ 5
آیا انسان پندارد که هیچ کس بر او توانایی ندارد؟
-
يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًا لُبَدًا 6
میگوید: من مال بسیاری تلف کردم.
-
أَيَحْسَبُ أَنْ لَمْ يَرَهُ أَحَدٌ 7
آیا پندارد احدی او را ندیده (و افکار و اعمال بدش را ندانسته و ریا و نفاقش را نمیداند).
-
أَلَمْ نَجْعَلْ لَهُ عَيْنَيْنِ 8
آیا ما به او دو چشم عطا نکردیم؟
-
وَلِسَانًا وَشَفَتَيْنِ 9
و زبان و دو لب به او ندادیم؟
-
وَهَدَيْنَاهُ النَّجْدَيْنِ 10
و راه خیر و شر را به او ننمودیم؟
-
فَلَا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ 11
باز هم به عقبه (تکلیف) تن در نداد.
-
وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْعَقَبَةُ 12
و چگونه توان دانست که آن عقبه (تکلیف و ایمان) چیست؟
-
فَكُّ رَقَبَةٍ 13
آن بنده (در راه خدا) آزاد کردن است.
-
أَوْ إِطْعَامٌ فِي يَوْمٍ ذِي مَسْغَبَةٍ 14
و طعام دادن در روز قحطی و گرسنگی است.
-
يَتِيمًا ذَا مَقْرَبَةٍ 15
به یتیم خویشاوندان خود.
-
أَوْ مِسْكِينًا ذَا مَتْرَبَةٍ 16
یا به فقیر مضطرّ خاک نشین.
-
ثُمَّ كَانَ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا بِالْمَرْحَمَةِ 17
و آن گاه هم از آنان باشد که ایمان آورده و یکدیگر را به اهمیتت صبر و مهربانی با خلق سفارش میکنند.
-
أُولَٰئِكَ أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ 18
که آنها اهل یمین و سعادتند (و نامه عمل به دست راست گیرند).
-
وَالَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِنَا هُمْ أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ 19
و آنان که به آیات ما (قرآن و دیگر کتب آسمانی) کافر شدند آنها اهل شومی و شقاوتند (نامه عمل به دست چپ دارند).
-
عَلَيْهِمْ نَارٌ مُؤْصَدَةٌ 20
بر آن کافران آتشی سر پوشیده (که از آن راه گریزی نیست) احاطه خواهد کرد.