سوره
الشمس
-
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ وَالشَّمْسِ وَضُحَاهَا 1
قسم به آفتاب و تابش آن (هنگام رفعتش).
-
وَالْقَمَرِ إِذَا تَلَاهَا 2
و قسم به ماه آن گاه که در پی آفتاب تابان در آید.
-
وَالنَّهَارِ إِذَا جَلَّاهَا 3
و قسم به روز هنگامی که جهان را روشن سازد.
-
وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَاهَا 4
و به شب وقتی که عالم را در پرده سیاهی کشد.
-
وَالسَّمَاءِ وَمَا بَنَاهَا 5
و قسم به آسمان بلند و آن که این کاخ رفیع را بنا کرد.
-
وَالْأَرْضِ وَمَا طَحَاهَا 6
و به زمین و آن که آن را بگسترد.
-
وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا 7
و قسم به نفس ناطقه انسان و آن که او را نیکو به حد کمال بیافرید.
-
فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا 8
و به او شر و خیر او را الهام کرد.
-
قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَكَّاهَا 9
(قسم به این آیات الهی) که هر کس نفس ناطقه خود را از گناه و بدکاری پاک و منزه سازد به یقین (در دو عالم) رستگار خواهد بود.
-
وَقَدْ خَابَ مَنْ دَسَّاهَا 10
و هر که او را (به کفر و گناه) پلید گرداند البته (در دو جهان) زیانکار خواهد گشت.
-
كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَاهَا 11
طایفه ثمود از غرور و سرکشی (پیغمبر خود صالح را) تکذیب کردند.
-
إِذِ انْبَعَثَ أَشْقَاهَا 12
هنگامی که شقیترینشان (قدار بن سالف) بر انگیخته شد (تا ناقه صالح را پی کند).
-
فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ نَاقَةَ اللَّهِ وَسُقْيَاهَا 13
و رسول خدا (صالح) به آنها گفت: این ناقه آیت خداست، از خدا بترسید و آن را سیراب گردانید.
-
فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُمْ بِذَنْبِهِمْ فَسَوَّاهَا 14
آن قوم رسول را تکذیب و ناقه او را پی کردند، خدا هم آنان را به کیفر (ظلم و) گناهشان هلاک ساخت و شهرشان را با خاک یکسان نمود.
-
وَلَا يَخَافُ عُقْبَاهَا 15
و هیچ باک از هلاک آنها نمیداشت (یا آنها هیچ از عاقبت بدگناه خود نمیترسیدند).