سوره
الفجر
-
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ وَالْفَجْرِ 1
قسم به صبحگاه (هنگامی که خدا جهان را به نور خورشید تابان روشن میسازد).
-
وَلَيَالٍ عَشْرٍ 2
و قسم به ده شب (اول ذیحجه که بندگان خدا به دعا و ذکر مشغولند).
-
وَالشَّفْعِ وَالْوَتْرِ 3
قسم به حق جفت (که کلیه موجودات عالم است) و به حقّ فرد (که ذات یکتای خداست).
-
وَاللَّيْلِ إِذَا يَسْرِ 4
و قسم به شب تار هنگامی که برود.
-
هَلْ فِي ذَٰلِكَ قَسَمٌ لِذِي حِجْرٍ 5
آیا در این امور که (قسم به آنها یاد شد) نزد اهل خرد لیاقت سوگند نیست؟
-
أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ 6
آیا ندیدی که خدای تو با عاد (قوم هود) چه کرد؟
-
إِرَمَ ذَاتِ الْعِمَادِ 7
و نیز به اهل شهر ارم (یا قوم ارم) که صاحب قدرت و عظمت بودند چگونه کیفر داد؟
-
الَّتِي لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِي الْبِلَادِ 8
در صورتی که مانند آن شهری (در استحکام و بزرگی و تنعّم) در بلاد عالم ساخته نشده بود.
-
وَثَمُودَ الَّذِينَ جَابُوا الصَّخْرَ بِالْوَادِ 9
و نیز به قوم ثمود که در دل آن وادی سنگ را شکافته و کاخها بر خود از سنگ میساختند چه کیفر سخت داد؟
-
وَفِرْعَوْنَ ذِي الْأَوْتَادِ 10
و نیز فرعون (و فرعونیان) را که صاحب قدرت و سپاه بسیار بود (چگونه به دریای هلاک غرق نمود).
-
الَّذِينَ طَغَوْا فِي الْبِلَادِ 11
آنان که در روی زمین ظلم و طغیان کردند.
-
فَأَكْثَرُوا فِيهَا الْفَسَادَ 12
و بسیار فساد و فتنه انگیختند.
-
فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ 13
تا آنکه خدای تو بر آنها تازیانه عذاب پی در پی فرستاد.
-
إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصَادِ 14
خدای تو البته در کمینگاه (ستمکاران) است.
-
فَأَمَّا الْإِنْسَانُ إِذَا مَا ابْتَلَاهُ رَبُّهُ فَأَكْرَمَهُ وَنَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ 15
اما انسان (کم ظرف ضعیف بی صبر) چون خدا او را برای آزمایش و امتحان کرامت و نعمتی بخشد در آن حال (مغرور ناز و نعمت شود و) گوید: خدا مرا عزیز و گرامی داشت.
-
وَأَمَّا إِذَا مَا ابْتَلَاهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَهَانَنِ 16
و چون او را باز برای آزمودن تنگ روزی کند (دلتنگ و غمین شود و) گوید: خدا مرا خوار گردانید.
-
كَلَّا ۖ بَلْ لَا تُكْرِمُونَ الْيَتِيمَ 17
چنین نیست بلکه (به گناه بخل و طمع خوار شوید چون) هرگز یتیم نوازی نکنید.
-
وَلَا تَحَاضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ الْمِسْكِينِ 18
و فقیر را بر سفره طعام خود به میل و رغبت ننشانید.
-
وَتَأْكُلُونَ التُّرَاثَ أَكْلًا لَمًّا 19
و مال ارث را به تمامی میخورید (و مراعات حق وارثان ضعیف مانند زنان و دختران و صغیران را نمیکنید).
-
وَتُحِبُّونَ الْمَالَ حُبًّا جَمًّا 20
و سخت فریفته و مایل به مال دنیا میباشید (و به ثواب آخرت هیچ نمیپردازید).
-
كَلَّا إِذَا دُكَّتِ الْأَرْضُ دَكًّا دَكًّا 21
چنین نیستت (که دنیا طلبان پندارند روز قیامتی نیست) روزی کهه (از زلزله پی در پی) زمین به کلی خرد و متلاشی شود.
-
وَجَاءَ رَبُّكَ وَالْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا 22
و (آن هنگام امر) خدا و فرشتگان صف در صف به عرصه محشر آیند.
-
وَجِيءَ يَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ ۚ يَوْمَئِذٍ يَتَذَكَّرُ الْإِنْسَانُ وَأَنَّىٰ لَهُ الذِّكْرَىٰ 23
و آن روز جهنم را (پدید) بیاورند، همان روز آدمی متذکر کار خود گردد، و آن تذکر چه سود به حال او بخشد؟
-
يَقُولُ يَا لَيْتَنِي قَدَّمْتُ لِحَيَاتِي 24
(با حسرت و ندامت) گوید: ای کاش برای زندگانی ابدی امروزم کار خیری انجام میدادم.
-
فَيَوْمَئِذٍ لَا يُعَذِّبُ عَذَابَهُ أَحَدٌ 25
و آن روز به مانند عذاب خدا هیچ کس عذاب نکند.
-
وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُ أَحَدٌ 26
و به مانند به بند هلاک کشیدن او هیچ کس به بند نکشد.
-
يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ 27
(آن هنگام به اهل ایمان خطاب لطف رسد که) ای نفس (قدسی) مطمئن و دل آرام.
-
ارْجِعِي إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةً مَرْضِيَّةً 28
به حضور پروردگارت باز آی که تو خشنود به (نعمتهای ابدی) او و او راضی از توست.
-
فَادْخُلِي فِي عِبَادِي 29
باز آی و در صف بندگان خاص من در آی.
-
وَادْخُلِي جَنَّتِي 30
و در بهشت من داخل شو.